"Spacer po wspomnieniach"

Okres świąt Bożego Narodzenia zawsze skłania mnie do refleksji i wspomnień związanych

 z ważnymi dla mnie momentami w życiu. Jutro odbędzie się wigilia, więc w domu od rana panuje nerwowa atmosfera.

 Mama martwi się, że nie zdąży przyrządzić karpia, tata tłucze kolejną bombkę podczas ozdabiania świątecznego

 drzewka, brat przyjechał z Krakowa, więc co chwilę denerwuje się, że nie może znaleźć swoich rzeczy, a siostra zaszyta

 w pokoju jak zwykle jest w swoim świecie.Co roku w przeddzień wigilii odwiedza mnie mój dobry

 przyjaciel, z którym wspólnie pieczemy migdałowe ciasteczka, słuchając dobrze nam znanych, świątecznych piosenek.

 Gdy słyszę dzwonek do drzwi, zrywam się i biegnę otworzyć. Widzę tak dobrze mi znaną i przyjazną twarz, od razu wiem,

 że ten dzień będzie udany.

- Dziś urozmaicimy nasz dzień "spacerem po wspomnieniach", więc zakładaj coś ciepłego i wyruszamy.

Jestem mile zaskoczona, ponieważ uwielbiam zimowe spacery. Ubieram się szybko, nalewam do dwóch termosów

 herbatę z cytryną i z miodem i już jestem gotowa.

- To gdzie mnie najpierw zabierasz?

- Myślę, że zaczniemy od początku, czyli od miejsca, w którym poznaliśmy się, kiedy byliśmy dziećmi i bawiliśmy się w piaskownicy.

Pamiętam ten dzień bardzo dobrze. Dziadek zabierał mnie do Parku Jordanowskiego gdy tylko mieliśmy

 chwilę wolnego czasu. Pewnego dnia, budując domki z piasku, przyłączył się do mnie miły, o blond

 włosach chłopczyk wyraźnie zainteresowany moją pracą. Zaproponował nową zabawę, której nigdy wcześniej

 nie znałam. Bawiliśmy się znakomicie, nie rozumiałam, dlaczego dziadek nie był zadowolony, gdy podbiegłam

 do niego z buzią pełną piasku. Teraz nie dziwi mnie jego reakcja.

- Nie sądziłam, że ten dzień będzie początkiem naszej przyjaźni.

- A ja wręcz przeciwnie. Nikt oprócz Ciebie nie chciał się ze mną bawić w zjadacza piasku.

Oboje wybuchliśmy śmiechem i teraz przyszła kolej na moje miejsce wspomnień. Wybrałam nasz krośnieński rynek,

 ponieważ zawsze karmiliśmy razem gołębie obwarzankami z miejscowej piekarni. Ptaki przylatywały do nas,

siadały nam na głowach, ramionach i rękach, a my śmialiśmy się, jak to dzieci.

- Mam w swoim albumie zdjęcie naszej dwójki na rynku w tłumie gołębi. Ja mam nietęgą minę, ponieważ

 w chwili robienia zdjęcia, gołąb udekorował mi głowę niemiłą niespodzianką, 

natomiast ty masz bardzo dobry humor z tego powodu.

-Ach, pamiętam to! Cały dzień śmiałem się z twojej nowej ozdoby. To był bardzo zabawny dzień.

-Zgadzam się. Zawsze, gdy patrzę na to zdjęcie, to uśmiech sam pojawia mi się na twarzy.

- A pamiętasz pana Jana z naszej huty w Krośnie?

- Oczywiście! Co roku pozwalał nam dekorować świąteczne bombki choinkowe.

 - Rozmawiałem z nim ostatnio i zapraszał nas do siebie, abyśmy udekorowali bańki tak, jak za dawnych lat.

To był cudowny czas. Podczas odwiedzin pana Jana znów poczułam się jakbym była małą dziewczynką. Ozdobiliśmy

 dwie bombki, a pan Janek opowiadał nam jak w Krośnie wyrabiają te szklane cuda. Mam nadzieję, że tato nie potłucze

 ich podczas wieszania. Robiło się coraz później, więc niestety musieliśmy się zbierać. Z dumą pakowaliśmy nasze

 bańki do pudełek, a wychodząc, pan Jan posłał nam ciepły i życzliwy uśmiech.

- Wstąpmy, proszę, jeszcze do kościoła, chciałabym popatrzeć na szopkę bożonarodzeniową.

Weszliśmy do kościoła kapucynów. Uwielbiam patrzeć na tę świąteczną animację tańczących i śpiewających pastuszków 

nad małym Jezusem. Widząc zafascynowane dzieci, przypominam sobie, jak to ja kiedyś musiałam być siłą odciągana

 przez rodziców od szopki, ponieważ nie mogłam się napatrzeć na to wszystko.

- Pięknie tu jest, ale niestety musimy już wracać. Twoi rodzice będą się niepokoić a w dodatku nie upiekliśmy naszych ciasteczek.

Tego wieczoru ulice naszego miasta wyglądały jak z bajki. Śnieg przykrył drzewa, w oknach odbijały się światełka

 choinkowe a pod nogami skrzypiał mróz. Gdy weszliśmy do domu, cały poranny zgiełk minął i zastąpiła go przyjemna cisza 

pomieszana ze strzelającym drewnem w kominku. Rodzice z siostrą oraz z bratem siedzieli w salonie, popijając zimową 

herbatę. My ruszyliśmy do kuchni, aby upiec nasze ulubione ciasteczka. Włączyliśmy przyjemną, świąteczną 

muzykę i zaczęliśmy mieszać wszystkie potrzebne składniki. Migdałowy zapach uniósł się w całym domu, a mama

 sięgnęła po aparat, aby uwiecznić nasze kolejne, wspólne wspomnienie.

Karolina